Serum kalsiyum konsantrasyonunda azalma veya artma meydana getirebilen, kemik, böbrek, paratiroit bezi ve gastrointestinal sistem hastalıkları ya da besinsel D vitamini veya kalsiyum eksikliği olasılığının araştırılması amacıyla kullanılır.
Kalsiyum, insan vücudunu oluşturan elementler sıralamasında 5. sırada yer alır. Yaklaşık 1 kg kadar olan toplam vücut kalsiyumunun %99 u kemiklerde ,%1 lik kısmı ise yumuşak dokuda ve ekstrasellüler sıvıda yer alır. Plazma kalsiyumunun %50 si serbest yani iyonize, %40 ı proteinlere bağlı, %10 u ise küçük iyonlarla kompleks halde bulunur. Kalsiyumun proteinlerle ilişkisi ortam pH ından etkilenir. pH daki 0.1 birimlik değişim serbest kalsiyum konsantrasyonunu 0,2 mg/dL değiştirir.
Kalsiyum metabolizması parathormon, D vitamini ve kalsitonin aracılığı ile düzenlenir. Bu faktörlerdeki değişiklikler Kalsiyum değerlerinde yükselmeye veya azalmaya sebep olur.
Hipokalsemi durumunda klinik olarak tetaniye varan derecede nöromüsküler hipereksitabilite , parestezi ve epilepsi nöbetleri ortaya çıkabilir.
Hiperkalsemi , serum kalsiyum konsantrasyonun 12 mg/dL altında olduğu orta derecedeki yükseklikte güçsüzlük , yorgunluk , bitkinlik belirtileri vardır. Daha yüksek konsantrasyonlarda ise depresyon, apati ve düşüncenin yoğunlaştırılamaması bulgularına rastlanır.
Hiperparatiroidizm , kemik metastazları, akciğer, böbrek, ösofagus, pankreas ve mesane kanserleri, vitamin D ve A intoksikasyonu, Paget hastalığı, adrenal yetmezlik gibi birçok rahatsızlık kalsiyum konsantrasyonunun artmasına neden olur. Kusma ve ishale bağlı su kaybı da yüksekliğe sebep olur. Serum protein konsantrasyonundaki 1 gr/dL artış kalsiyum konsantrasyonunda 0,8 mg/dL lik yükselmeye sebep olur.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder